Չեմ զարմանում.... Այլևս չեմ զարմանում....
Ամռանը` ամեն երեկո, թաղի տարեցները հավաքվում էին մեր թթենու տակ` աշխարհի խնդիրները լուծելու: Փոքր էի: Գնում նստում ու լսում էի նրանց: Այդ ծերունիների մեջ էր Մենտոր պապը` խմբի պարտաճանաչ մասնակիցն ու, իր խոսքով, ամենագետը: Եթե մեկը խոսեր թունաքիմիկատներից, Մենտոր պապիկն ընդհատում էր` Ուրեմ ես չեմ նա՞լ (ուրեմն ես չգիտե՞մ): Մյուսը խոսեր երկրաչափությունից, Մենտոր պապը նորից` Ուրեմ ես չեմ նա՞լ:
Նոր-նոր էի ինտեգրվել պապիկների աշխարհում, և հանկարծ, Հայոց պատմությանը վերաբերող մի հարց քննարկելիս, ձայնը տրվեց ինձ. «Դե աս, շկամ, էդքան սորվիր էս, մեր տառերը վա՞վ ի կիրե» (հասկացաք երևի): Դեռ չէի հասցրել հարցը հասկանալ, հնչեց Մենտոր պապու խռովքը` Ուրեմ ես չեմ նա՞լ: Ու սկսեց պատմել Գրերի գյուտի պատմությունը, որը մինչ օրս չեմ կարողացել գտնել ոչ մեր ձեռագիր մատյաններում, ոչ էլ Գրերի գյուտին վերաբերող ուսումնասիրություններում:
